ارائه توسط ستاد اقامه نماز
چرا نتیجه نگرفتیم؟
گاهی انسان کاری را سالها انجام میدهد، اما نتیجهای که انتظار دارد نمیگیرد. در چنین شرایطی ممکن است تصور کند اصل آن کار بیفایده است، در حالی که مشکل از شیوه انجام دادن آن است، نه از خود آن کار.
چند وقت پیش یکی از دوستانم را دیدم که سالهاست به باشگاه میرود. با تعجب به او گفتم: «پس چرا هیچ تغییری نکردهای؟» او هم برای اینکه حرفش را ثابت کند، از من خواست همان شب همراهش به باشگاه بروم. با هم رفتیم. وقتی وارد باشگاه شدیم، لباسش را عوض کرد، مدتی روی صندلی نشست، یک آب پرتقال خورد، کمی با تلفن همراهش مشغول شد و بعد هم بدون اینکه ورزش قابل توجهی انجام دهد، آماده رفتن شد!
به او گفتم: «اگر قرار است فقط در باشگاه حضور داشته باشی و هیچ تمرینی انجام ندهی، طبیعی است که نتیجهای هم نبینی.» او خندید و گفت: «حالا فهمیدم چرا بعد از چند سال تغییری نکردهام!«
این ماجرا مرا به یاد نماز انداخت. گاهی بعضی افراد میگویند: «سالهاست نماز میخوانم، اما تغییری در خودم احساس نمیکنم.» اما سؤال اینجاست که آیا مشکل از نماز است یا از شیوه نماز خواندن ما؟
همانطور که حضور فیزیکی در باشگاه به تنهایی عضله نمیسازد، صرف انجام ظاهری نماز نیز نمیتواند همه آثار عمیق آن را در زندگی آشکار کند. نماز زمانی اثر واقعی خود را نشان میدهد که با توجه، حضور قلب و ارتباط صمیمانه با خدا همراه باشد.
اگر هنگام نماز فقط به تمام شدن آن فکر کنیم، اگر کلماتش را بدون توجه بر زبان بیاوریم و اگر آن را صرفاً به خاطر عادت یا اصرار دیگران انجام دهیم، طبیعی است که از بسیاری از برکات آن محروم بمانیم. راهحل این نیست که نماز را کنار بگذاریم؛ بلکه باید کیفیت آن را بهتر کنیم.
وضوی با توجه، خواندن آرام نماز، فهمیدن معنای اذکار و یادآوری اینکه در برابر پروردگار ایستادهایم، میتواند کمکم روح نماز را در زندگی ما زنده کند. همانگونه که ورزش با استمرار و برنامه صحیح اثر خود را نشان میدهد، نماز نیز با استمرار و توجه، آرامآرام دل انسان را دگرگون میکند.
پس اگر هنوز آن اثر مطلوب را در نماز خود نمیبینیم، به جای کنار گذاشتن آن، بهتر است روش خود را اصلاح کنیم. چه بسا همین رفتوآمد به مسجد و همین ایستادن در صف نماز، روزی دست ما را بگیرد و زندگیمان را به زیباترین شکل تغییر دهد.
