ارائه توسط ستاد اقامه نماز
از ویژگی های امامان بزرگوار، عشق و علاقهی به خداوند متعال است که در طول عمر با برکت خودشان از هر فرصتی برای عشق بازی با معشوق خود استفاده می کردند و بروز و ظهور این عشق بازی در عبادت و نماز، خود را نشان می دهد تا آنجایی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: «برترین افراد کسی است که عاشق عبادت باشد; سپس به عبادت تن دهد و آن را از دل دوست بدارد و با جسد با آن مباشرت داشته و خود را برای آن فارغ نموده باشد … .» (منتخب میزان الحکمه، ص ۳۲۵، ح ۳۹۳۱ ) امام هفتم ما شیعیان هم از این قاعده مستثنی نبودند این را از گفتار و رفتار حضرت می شود فهمید.
وقتی که طاغوت زمان، هارون الرشید، امام موسی بن جعفر علیهما السلام را در قعر زندانهای تاریک و نمور زندانی نمود، و احساس کرد که جای خلوتی برای ابراز عشق و محبت به معبود خود یافته، دست به آسمان برداشته، عاشقانه عرضه داشت:
«اللهم اننی کنت اسالک ان تفرغنی لعبادتک اللهم وقد فعلت فلک الحمد; (اعلام الهدایه، ج ۹، ص ۲۹)
بارخدایا! به راستی من همیشه درخواست می کردم که به من محل خلوتی برای عبادت خود عنایت نمایی . خدایا! این کار را انجام دادی، پس ستایش برای تو است .»
این عشق در نماز و سجده های حضرت در قرائت قرآن و دعا خواندن ایشان هم دیده می شد، قرآن تنها مونس حضرت در آن سیاه چال های هارون الرشید شده بود درباره تلاوت قرآن امام کاظم علیهالسلام این چنین گفته شده است: «کان الذکر الحکیم رفیق الامام فی خلواته، و صاحبه فی وحشته وکان یتلوه بامعان وتدبر وکان من احسن الناس صوتا به، فاذا قرا یحزن ویبکی السامعون لتلاوته; (اعلام الهدایه، ج ۹، ص ۳۱;)
قرآن حکیم یار تنهایی های امام (موسی بن جعفر علیهما السلام) و مونس وحشتش بود، همیشه قرآن را با دقت و تدبر تلاوت می نمود، و دارای زیباترین صوت قرآنی بود . هرگاه قرآن می خواند، شنوندگان به خاطر تلاوتش محزون می شدند و گریه می کردند .»
حضرت در قرائت قرآن با گویا خداوند متعال را حاضر و ناظر می دیدند حفص درباره قرائت حضرت می گوید: «وکان قراءته حزنا فاذا قرا فکانه یخاطب انسانا; (الدرالنظیم فی مناقب الائمه)
خواندن قرآنش حزین بود . پس هرگاه قرآن می خواند به گونه ای می خواند که گویا با انسانی سخن می گوید .»
