ارائه توسط ستاد اقامه نماز
تربیت نمازی کودک ۶ تا ۱۲ سال؛ ورود از دروازه علاقه ها
کودک، نماز و دروازههای شادی
آموزش نماز به کودکان شش تا دوازده ساله، هنر ورود از دروازههای علاقه آنان است. اگر این مسیر با زور و اجبار همراه شود، نتیجهای جز فرار از عبادت نخواهد داشت. پس بیایید ببینیم چگونه میتوانیم نماز را به تجربهای شیرین و جذاب برای فرزندانمان تبدیل کنیم.
بازی و تحرک؛ اولین کلید
کودک ذاتاً موجودی پویا و پرتحرک است. چه خوب است آموزش احکام و مفاهیم دینی را با بازی و جنبوجوش همراه کنیم. پیامبر رحمت(ص) الگویی عملی برای ماست؛ ایشان با کودکان بازی میکردند، مسابقه میدادند و حتی سجده را برای لذت بازی کودکی که بر پشتشان سوار بود، طولانی مینمودند. این همراهی، پیوندی شیرین بین کودک و فضای معنوی ایجاد میکند.
خاطرات شیرین؛ بنایی ماندگار
تداعی خاطرات خوب با اعمال دینی، تأثیری ماندگار دارد. دادن هدیهای خاص در مسجد، یا برگزاری جشن تکلیف در فضایی معنوی و شاد، خاطرهای مثبت در ذهن کودک حک میکند که سالها پایدار خواهد ماند.
قدرت آفرینش؛ عشق به مخلوق
هنگامی که کودک در فضای دینی خلاقیت به خرج دهد، نسبت به آن علاقهمند میشود. ساختن یک محراب کوچک، نقاشی مسجد یا دوختن سجادهای ساده، او را به آفرینندهای تبدیل میکند که مخلوق خود را دوست دارد و از آن لذت میبرد.
همنوایی با همسالان
انجام تکالیف دینی به تنهایی میتواند کسالتآور باشد. اما همراهی همسالان در قالب گروههای کوچک، کلاسهای پرنشاط یا اردوهای معنوی، این مسیر را به سفری شاد و دوستداشتنی تبدیل میکند.
تربیت از مسیر شادی
در نهایت، رمز موفقیت در نمازخوان کردن کودک، پرهیز از خشکی و تحمیل است. ما باید نماز را همچون هدیهای ارزشمند در بستهبندیهای زیبا و جذاب تقدیم کنیم. اگر کودک، نماز را با چهرهای خشن ببیند، از آن میگریزد؛ اما اگر آن را با بوی محبت، طعم بازی و رنگ خلاقیت تجربه کند، در جانش مینشیند و بخشی از وجودش میشود.
بیایید با الهام از سیره پیامبر مهربانی، دروازههای علاقه کودک را بیابیم و او را با شوقی درونی، به سوی نماز رهنمون سازیم.
