ارائه توسط ستاد اقامه نماز
یکی از مهمترین سفارشهای امام شهیدمان درباره نماز، توجه به دو اصل اساسی «نماز اول وقت» و «حضور قلب» است. این دو ویژگی میتوانند نماز را از یک عمل عادی به یک ارتباط عمیق و سازنده با خداوند تبدیل کنند.
رهبر شهیدمان تأکید میکردند که نماز را باید در اول وقت اقامه کرد. ایشان برای توضیح اهمیت این موضوع از یک مثال زیبا استفاده میکردند. وقتی انسان کسی را دوست دارد و او با وی تماس میگیرد، تلاش میکند در اولین فرصت پاسخ او را بدهد. خداوند نیز در وقت نماز بندگان خود را به سوی خویش فرا میخواند. بنابراین شایسته است که انسان این دعوت الهی را با اشتیاق و بدون تأخیر پاسخ دهد و برای گفتگو با پروردگارش بشتابد.
موضوع مهم دیگر، حضور قلب در نماز است. بسیاری از افراد تصور میکنند حضور قلب به این معناست که هیچ فکری غیر از نماز به ذهن انسان نیاید؛ در حالی که رهبر شهیدمان توضیح میدادند حضور قلب یعنی انسان بداند با چه کسی سخن میگوید و خود را در محضر خداوند احساس کند. نماز یک گفتوگوی واقعی میان بنده و پروردگار است، نه مجموعهای از الفاظ و حرکات بدون توجه.
گاهی هنگام نماز، ذهن انسان به مسائل مختلف زندگی مشغول میشود و تمرکز او از بین میرود. این اتفاق برای بسیاری از نمازگزاران رخ میدهد و نباید موجب ناامیدی شود. مهم آن است که هر زمان متوجه پراکندگی ذهن شدیم، دوباره توجه خود را به نماز بازگردانیم.
رهبر شهیدمان برای این مسئله نیز مثال زیبایی بیان میکردند. فرض کنید با دوستی در حال گفتگو هستید و ناگهان حواستان به موضوع دیگری جلب میشود. وقتی متوجه این موضوع میشوید، دوباره به صحبت دوست خود بازمیگردید و ادامه سخنان او را دنبال میکنید. در نماز نیز همین حالت وجود دارد. ارزش حضور قلب در این است که هر بار ذهن از مسیر اصلی خارج شد، آن را به سوی خداوند بازگردانیم.
اگر نماز اول وقت با حضور قلب همراه شود، آثار فراوانی در زندگی انسان خواهد داشت. آرامش روح، افزایش معنویت، تقویت ارتباط با خداوند و دوری از گناه، از برکات چنین نمازی است. نماز زمانی شیرین و اثرگذار میشود که آن را دیداری عاشقانه با پروردگار بدانیم و با دل و جان در این ملاقات الهی حاضر شویم
