
در بررسی حوادث اخیر، لازم است با نگاهی واقعبینانه و بهدور از هیجان قضاوت کنیم. اگر دشمنی مانند اسرائیل میخواست تنها در دو شهر کشور ما چنین حجم گستردهای از خسارت جانی و مالی وارد کند، ناچار بود میلیونها دلار هزینه کند. با این حال، در همین دو شب، تعداد شهدایی که تقدیم شد حتی از شهدای جنگ دوازدهروزه نیز بیشتر بود و خسارت ریالی واردشده به کشور بهمراتب سنگینتر از آن چیزی است که در یک جنگ کوتاهمدت تجربه شد. این واقعیتها نشان میدهد که مسئله را نباید ساده انگاشت.
اینجا جای دشمنشاد شدن یا نادیده گرفتن خطر نیست. اگر به مسئله پیشگیری توجه نکنیم، چنین رخدادهایی میتواند دوباره و حتی با ابعاد گستردهتر تکرار شود. باید صریح و شفاف گفت: درست است که محاسبات دشمن همواره غلط بوده و تاریخ نشان داده که هرگز به پیروزی نهایی نخواهد رسید، اما این حقیقت را نیز نمیتوان انکار کرد که دشمن در مسیر خود خسارت وارد میکند. وظیفه ما این است که آنقدر محکم، هوشمندانه و عمیق عمل کنیم که اساساً دشمن جرئت طراحی و اجرای چنین فتنههایی را به خود ندهد.
نگاهی به تجربه برخی کشورها میتواند آموزنده باشد. برای نمونه، در ترکیه با وجود حاکمیت سکولار و حتی ممنوعیت پوشیدن لباس دینی در فضای عمومی، دولت هزینههای قابلتوجهی برای حفظ و نگهداری مساجد اختصاص میدهد. دلیل این رویکرد روشن است؛ آنها میدانند که مسجد، ستون هویت فرهنگی و اجتماعی جامعه است و تضعیف آن به معنای تضعیف بنیانهای جامعه خواهد بود.
حال باید از خود بپرسیم چرا در اغتشاشات، حمله به مساجد تا این اندازه پررنگ بود؟ چرا قرآن آماج توهین و تخریب قرار گرفت؟ چرا نماز، مسجد و عشق به اهلبیت علیهمالسلام اینچنین مورد کینه واقع شد؟ پاسخ روشن است: مسجد، قرآن، نماز و محبت اهلبیت خار چشم دشمناناند و دقیقاً همان سرمایههایی هستند که چشم طمع دشمن را بهطور کامل کور میکنند.
از اینرو، راه درست و ماندگار، سرمایهگذاری عاقلانه و جدی بر فعالسازی مساجد، تقویت هیئتهای مذهبی، احیای نماز جماعت و زنده نگهداشتن عشق به قرآن و اهلبیت در دل کودکان و نوجوانان است. این مسیر نه یک هزینه اضافی، بلکه بیمه آینده کشور و تضمینکننده امنیت فرهنگی و اجتماعی ماست.