براي درمان آسيب اجتماعي نمازگريزي، كارهاي مختلف و متنوع بايد انجام شود. يكي از مهمترين و محوريترين راههاي درمان آسيب اجتماعي نمازگريزي اين است كه فرهنگ نماز بر جامعه حاكم شود. امّا اينكه چگونه فرهنگ نماز را در جامعه حاكم سازيم، تا ديگر پديدهاي بنام نمازگريزي در جامعه نداشته باشيم، مستلزم تلاش هماهنگ كليه نهادهاي فرهنگي ـ اجتماعي مانند صدا و سيما، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي، سازمان تبليغات اسلامي و از همه مهمتر نهاد خانواده است كه هم در بُعد فردي و هم در بُعد اجتماعي به نهادينه شدن نماز ميتوانند كمك نمايند.
نماز، نقش مهمی در تهذیب نفس و پرورش روانى فرد دارد. گسترش نماز در جامعه، تضمین کننده دوری از زشتیها و ناپسندیها است. با توجه به این ثمرات که بخشی از نتایج نماز است، هر انسان دغدغهمندِ تهذیب اخلاقى و تعالى روحى و معنوى را در برپایی آن به حرکت در میآورد.
انّما يريد الشّيطان ان يوقع بينكم العداوةً و البغضاء في الخمر و الميسر و يصدّكم عن ذكر الله و عن الصّلوة فهل انتم منتهون. شيطان ميخواهد در ميان شما به وسيله شراب و قمار عداوت ايجاد كند و شما را از ذكر خدا و از نماز باز دارد، آيا (با اين همه زيان و فساد و با اين نهي اكيد)خودداري خواهيدكرد؟. ( مائده ، 91)
استاد حوزه علمیه قم با اشاره به عروج حضرت عیسی به عرش گفت:طبق قرآن، اسناد تاریخی و روایات صحیح، حضرت عیسی(ع) با حضرت مهدی(عج) ظهور و بیعت کرده واین بیعت سرآغاز تأسیس یک حکومت جهانی است.
حضرت آیت الله مظاهری گفتند: قلب بیدار و موعظهگر است. قلب بیدار به ما یادآوری میکند که: همهجا محضر خداست، ما در محضر خداییم، ادب حضور باید مراعات شود. یعنی عمق جان ما، دل ما، ما را راهنمایی میکند. تمام ذکرها، وردها و عبادت ها، به خاطر این است که قلب انسان او را راهنمایی کند. اگر خداوند سبحان بر اقامۀ نماز تأکید دارد، به همین خاطر است
نماز، عطيه اي الهي است كه به عنوان فلاح مطلق«حي علي الفلاح» و بهترين عمل «حي علي خير العمل» و ستون خيمه دين«الصلوة عمود الدين»[1] معرفي شده است...
محتوای سوره اخلاص، توحید و یگانگی خداوند و بینیازی او از غیر خودش و نیازمندی مخلوقات به اوست.
عصمت به نيروي بازدارنده از معصيت و گناه گفته ميشود كه وصف انسان است و انسان به وسيله آن از معاصي دوري ميكند. مراحلي از عصمت قابل دسترسي و اكتسابي است. يعني در تمام انسانها بالذات اين استعداد وجود دارد كه به اين مقام برسند و در مرحلهاي از معنويت قرار بگيرند كه از تمام معاصي پرهيز كنند و ارتقاء معنوي داشته باشند و لازمه رسيدن به اين مقام نيز پرهيز از گناهان كبيره و صغيره و مراقبت دائمي است.